(untitled) (Вестник КазНУ. Серия Востоковедения, 2016)
Аталған мақала саяси көшбасшылық мәселесінің көптеген ғасырлар бойында ойшылдардың назарын өзіне тартып келе жатқандығы туралы айтылады. Ойшылдар ежелгі замандардың өзінде-ақ бұл құбылыстың құпиясына енуге әрекет жасап келген еді. Бұл кезеңде нақты индивидтің беделіне, оның артықшылықтарына негізделе отырып, саясаттағы көшбасшылық жеке бас сипатына ие болды. Саяси қызмет дүниетанымдық мәселелерді шешумен, белгілі бір моральдық құндылықтарды жариялаумен тікелей байланыстырылып отырғандықтан, көшбасшы мен оны жақтаушылардың қарым- қатынастары «ұстаз-шәкірттер» қатынастарына жақын болды.